Gdy się ją weźmie na ręce, staje się dosłownie wiotka jak szmaciana lalka, stąd nazwa. Ragdoll to jedna z największych i zarazem najspokojniejszych ras kotów domowych w ogóle, niebieskooka, półdługowłosa i z przywiązaniem, które czasem przypomina raczej psa niż kota. Właśnie ten charakter sprawia, że jest lubiana, i właśnie ten charakter niesie kilka nieporozumień, o których warto wiedzieć przed zakupem.
Krótki profil ragdolla
- Pochodzenie: Kalifornia, USA, hodowany od lat 60.
- Wielkość: kocury do 9 kg, kotki 4 do 6 kg, jedna z najcięższych ras kotów domowych
- Sierść: półdługa, jedwabista, mało podszerstka, mniej skłonna do filcowania niż inne rasy długowłose
- Długość życia: 12 do 17 lat
- Charakter: spokojny, przywiązany, łagodny, zwrócony ku ludziom, mały instynkt łowiecki
Charakter: kot, który chodzi za tobą
Ragdolle aktywnie szukają bliskości swoich ludzi. Chodzą za tobą z pokoju do pokoju, siadają obok, gdy pracujesz przy laptopie, i witają przy drzwiach. Rzadko są głośne, mało miauczą i często sprawiają wrażenie wyjątkowo rozluźnionych, niemal śpiących. Z dziećmi i innymi zwierzętami domowymi zwykle dobrze się dogadują, bo konfrontacja jest im z zasady obca. Ich instynkt łowiecki jest w porównaniu z wieloma innymi rasami niewielki, co czyni je wyjątkowo bezproblemowymi kotami mieszkaniowymi, jeśli mają wystarczająco dużo zajęć.
Ten spokój bywa czasem romantyzowany. Ragdoll nie jest kotem, który pozwala robić ze sobą wszystko, granice pokazuje po prostu ciszej niż inne rasy. Kto przeoczy te ciche sygnały, i tak ją przeciąży.
Rasa powstała w latach 60. w Kalifornii z półdługowłosych kotów domowych, celowo hodowana pod kątem spokoju i przywiązania. Ta stosunkowo młoda historia hodowli tłumaczy też, dlaczego różnorodność genetyczna w obrębie rasy jest mniejsza niż u starych ras naturalnych, co z kolei jest jednym z powodów, dla których choroby dziedziczne, takie jak HCM, pozostają w populacji istotne.
Pięć punktów przed zakupem
1. HCM to największy temat zdrowotny
Kardiomiopatia przerostowa to dziedziczna choroba serca, w której mięsień sercowy grubieje, często przez lata bez widocznych objawów. U ragdolla znana jest mutacja genu, na którą można testować, jednak test genetyczny nie obejmuje wszystkich przypadków. Rzetelni hodowcy dodatkowo regularnie badają swoje zwierzęta hodowlane USG serca. Coroczna kontrola u weterynarza jest przy tej rasie sensowna, nawet jeśli kot wygląda na całkiem zdrowego.
2. O PKD warto pamiętać
Wielotorbielowatość nerek, w której w nerkach tworzą się torbiele, występuje u ragdolla rzadziej niż na przykład u kota perskiego, ale też się pojawia. USG pozwala ją rozpoznać już u kociaka. Przy zakupie warto zapytać o wyniki badań rodziców, rzetelny hodowca je udostępnia.
3. Nadwaga przychodzi szybciej, niż myślisz
Spokojny charakter ma swoją drugą stronę: dorosłe ragdolle często ruszają się wyraźnie mniej niż inne koty i przez to skłaniają się ku nadwadze. To dodatkowo obciąża stawy i serce. Codzienna, aktywna zabawa i miska napełniana według zapotrzebowania, a nie na oko, należą u tej rasy do podstawowego wyposażenia, a nie do dodatków.
4. Łatwa w pielęgnacji nie znaczy bez pielęgnacji
Sierść ragdolla filcuje się rzadziej niż u innych kotów długowłosych, to prawda. Zupełnie bez szczotkowania jednak się nie obejdzie, zwłaszcza na brzuchu i tylnych łapach tworzą się w przeciwnym razie kołtuny. Szczotkowanie dwa do trzech razy w tygodniu zwykle wystarcza, podczas linienia wiosną i jesienią może być częściej.
5. Cena zdrowia ma swój powód
Kociak ragdolla od hodowcy zrzeszonego w uznanym związku, takim jak TICA lub niemiecki związek rasowy, który potrafi przedstawić testy HCM i PKD rodziców, kosztuje zwykle 800 do 1.500 euro. Wyraźnie tańsze zwierzęta bez papierów i bez testów zdrowotnych niosą realne ryzyko, że właśnie te dwie choroby zostały przekazane dalej niewykryte.
Typowe dla rasy jest ponadto umaszczenie z kolorowymi znaczeniami na pyszczku, uszach, łapach i ogonie na jasnym tułowiu, tak zwany wzór colourpoint, znany także z kotów syjamskich. Kocięta rodzą się niemal białe, ostateczny kolor rozwija się dopiero przez tygodnie i miesiące, dorosły ragdoll jest często dopiero po trzech do czterech latach.
Opieka: czego naprawdę potrzebuje
- Trzymanie wyłącznie w mieszkaniu jest możliwe. Mały instynkt łowiecki sprawia, że wychodzenie na zewnątrz jest opcją, a nie koniecznością.
- Aktywna, codzienna zabawa. Przeciw skłonności do nadwagi i dla zajęcia głowy.
- Regularne szczotkowanie. Dwa do trzech razy w tygodniu, podczas linienia częściej.
- Kontakt społeczny. Ragdolle silnie przywiązują się do bliskich osób i nie są kotami na długie, samotne dni.
- Mimo to zapewnij podwyższone kryjówki. Także spokojny kot potrzebuje miejsca, w którym nikt mu nie przeszkadza.
Dla kogo jest ragdoll?
Dla ludzi, którzy dużo są w domu, pracują zdalnie albo szukają spokojnego, przywiązanego kota dla rodziny. Dla początkujących miłośników kotów, bo usposobienie niesie mało niespodzianek. Nie dla ludzi, którzy są długo i regularnie poza domem, i nie dla wszystkich, którzy wolą niezależnego, zdystansowanego kota.
Także do domów z psami ragdoll może dobrze pasować, o ile oswajanie przebiega ostrożnie, ponieważ jego słabo wyrażony instynkt ucieczki i zasadniczy spokój sprawiają, że konflikty rzadziej eskalują niż u bardziej nerwowych ras. Ważne pozostaje jednak, by każde zapoznanie prowadzić powoli i pod nadzorem.
Częste pytania
Czy ragdoll naprawdę czuje mniej bólu? Nie, to uparty mit. Rasa okazuje ból i stres jedynie powściągliwiej niż inne koty, co tym bardziej podnosi wagę wizyt u weterynarza przy podejrzeniu choroby.
Czy ragdoll może wychodzić na dwór? Możliwe, ale ze względu na słaby instynkt ucieczki i łagodność wobec obcych tylko ostrożnie i najlepiej w zabezpieczonym ogrodzie.
Po czym poznać rzetelnego hodowcę? Po otwarcie dostępnych wynikach testów HCM i PKD rodziców, związku rasowym w tle i gotowości do pokazania hodowli.
Niebieskie oczy na płótnie
Świecąco niebieskie oczy i miękkie umaszczenie szczególnie dobrze wychodzą w stylu akwarela. Fotografuj go przy świetle dziennym przy oknie, nie przy sztucznym świetle, żeby kolor oczu na zdjęciu wyglądał tak promiennie jak w rzeczywistości. Wzór colourpoint niesie też styl minimal, bo ciemne znaczenia stoją tam na tle spokojnej płaszczyzny.
Zanim coś zostanie wydrukowane, widzisz podgląd, a zmiany w nim nic nie kosztują. Dopiero potem decydujesz, czy ragdoll zawiśnie na ścianie jako płótno, w drewnianej ramie czy na szkle akrylowym. Wybór jest w portretach kotów.
Czytaj dalej
- Maine coon: dziesięć kilo kota na co dzień: drugi wielki łagodniś
- Kot brytyjski krótkowłosy: kot obok ciebie: mniej sierści, mniej pracy
- Jak fotografować kota bez stresu: dla wszystkich, którzy chcą uchwycić ten błękit
