Cocker spaniel angielski (English Cocker Spaniel) uchodzi za wesołego psa rodzinnego z klapniętymi uszami i rzeczywiście taki jest. Często umyka jednak to, że jest psem myśliwskim. Hodowano go do wielogodzinnego przeszukiwania podszytu i wypłaszania zwierzyny. Ta predyspozycja nie znika tylko dlatego, że dziś mieszka w szeregowcu. Cocker, który ma za mało zajęcia, sam znajduje sobie pracę, zwykle z nosem przy ziemi i opiekunem na drugim końcu smyczy.
Das Video dazu
Mit Klick lädst du das Video von YouTube. Dabei werden Daten an YouTube (Google) übertragen. Datenschutz
Cocker spaniel angielski w skrócie
- Pochodzenie: Anglia, hodowany jako płochacz do polowań na słonki, stąd nazwa
- Wielkość: samce od 39 do 41 cm, suki od 38 do 39 cm, od 12 do 15 kg
- Sierść: średniej długości, jedwabista, gładka, z wyraźnymi frędzlami na uszach, kończynach i brzuchu; wiele odmian umaszczenia
- Długość życia: od 12 do 14 lat
- Charakter: wesoły, skupiony na człowieku, wrażliwy, chętny do pracy, kierujący się nosem
Charakter: dobry humor i nos
Cocker spaniel jest wyjątkowo przyjaznym psem. Wita ludzi całym ciałem, niemal bez przerwy macha ogonem i dobrze dostosowuje się do życia rodziny. Wobec dzieci zwykle jest cierpliwy, z innymi psami bezproblemowy i szybko się uczy, jeśli pracuje się z nim życzliwie.
Jednocześnie jest wrażliwy. Głośny ton dotyka go mocniej niż większość innych psów, a zasady, które dziś obowiązują, a jutro już nie, wyraźnie go niepokoją. Niepewny cocker wycofuje się lub przesadnie ulegle przewraca na grzbiet. Jasne zasady i życzliwość nie są u niego sprzecznością, lecz warunkiem.
Najważniejszy jest jego nos. Cocker w lesie zajmuje się przede wszystkim zapachami, nie Tobą. To nie nieposłuszeństwo, lecz jego główna umiejętność. Kto korzysta z tej predyspozycji, zamiast z nią walczyć, zyskuje zrównoważonego psa. Pół godziny treningu z aportem treningowym w wysokiej trawie działa na niego lepiej niż godzina marszu polną drogą.
Na czym potyka się życie z cockerem
1. Uszy wymagają stałej uwagi
Długie, gęsto owłosione, wiszące uszy niemal całkowicie zamykają przewód słuchowy. Pod nimi jest ciepło i wilgotno, a właśnie to lubią bakterie i drożdżaki. Przewlekłe zapalenia uszu należą do najczęstszych powodów wizyt weterynaryjnych u tej rasy. Uszy trzeba regularnie kontrolować, suszyć po kąpieli i badać przy pierwszych oznakach potrząsania głową lub nieprzyjemnego zapachu. Zaniedbanie tego może z czasem skończyć się operacją.
2. Instynkt łowiecki bywa niedoceniany
Szczególnie psy z linii użytkowych samodzielnie szukają zwierzyny i trudno je odwołać w lesie. Trening kontroli zachowań łowieckich i solidne przywołanie powinny być w planie od szczenięctwa. Kto reaguje dopiero po pierwszej pogoni za sarną, ma znacznie trudniej.
3. Choroby dziedziczne, o które musisz zapytać
Najważniejszym tematem są oczy. Postępujący zanik siatkówki prowadzi z upływem lat do ślepoty. Ponieważ istnieje test genetyczny, rzetelny hodowca ma pod ręką wyniki rodziców. Występuje też zaćma. Wśród problemów ze stawami znane są dysplazja stawów biodrowych i zwichnięcie rzepki, oba można zbadać przed dopuszczeniem do hodowli. Rzadsza, ale poważna jest nefropatia rodzinna, dziedziczna choroba nerek dotykająca już młode psy. W poszczególnych liniach występują również choroby autoimmunologiczne. Szczenię ze sprawdzonej hodowli zrzeszonej w niemieckim VDH kosztuje od 1.200 do 1.800 euro, a cena ta wynika w dużej mierze z kosztów badań rodziców.
4. Sierść wymaga czasu lub pieniędzy
Frędzle na uszach, kończynach i brzuchu szybko się filcują, szczególnie po mokrych spacerach. Szczotkowanie dwa do trzech razy w tygodniu to minimum. Do tego co osiem do dwunastu tygodni wizyta u groomera lub samodzielne trymowanie. Rzepy i ości traw w letniej sierści to powracający problem.
5. Niechętnie zostaje sam
Cocker jest mocno związany z człowiekiem i należy do ras, u których często występuje stres separacyjny. Pozostawania samemu trzeba uczyć wcześnie i cierpliwie. Cocker, który w dni robocze spędza sam osiem godzin, z czasem zacznie szczekać albo niszczyć ościeżnicę. Praca nad samym objawem nic nie da, dopóki pozostaje przyczyna.
Opieka: czego naprawdę potrzebuje
- Praca węchowa. Zabawy w szukanie, trening z aportem treningowym, tropienie. Pół godziny pracy nosem zastępuje godzinę biegania.
- Solidne przywołanie. Od małego, konsekwentnie, z wartościową nagrodą.
- Kontrola uszu jako nawyk. Zaglądaj co tydzień, susz po każdej kąpieli.
- Regularna pielęgnacja sierści. Szczotkowanie kilka razy w tygodniu, trymowanie lub strzyżenie co dwa do trzech miesięcy.
- Życzliwe, jasne wychowanie. Jest wrażliwy. Presja wywołuje niepewność, a nie chęć współpracy.
Dla kogo pasuje cocker spaniel?
Dla aktywnych rodzin i osób mieszkających samotnie, które codziennie mają czas na ruch i zajęcia oraz lubią pracę węchową. Dla ludzi, którzy dużo przebywają w domu. I dla wszystkich, którzy traktują pielęgnację sierści jako część wspólnego życia, a nie przykry obowiązek.
Nie dla osób pracujących na pełen etat bez zapewnionej opieki, nie dla szukających łatwego w pielęgnacji psa krótkowłosego i nie dla tych, którzy chcą chodzić po lesie bez smyczy, nie mając za sobą lat treningu. Jeśli szukasz podobnej życzliwości, ale mniejszego skupienia na zapachach, przyjrzyj się golden retrieverowi.
Najczęstsze pytania
Czym różni się od cocker spaniela amerykańskiego? Cocker amerykański jest mniejszy, ma krótszą kufę, bardziej zaokrągloną głowę i znacznie więcej sierści. W Niemczech jest rzadszy i wymaga więcej pielęgnacji. Opisany tutaj cocker angielski zachował bardziej pierwotny typ psa myśliwskiego.
Czy zespół agresji cockerów naprawdę istnieje? W pojedynczych liniach, zwłaszcza u jednolicie złotych cockerów, opisywano nagłe wybuchy agresji. To rzadkie zjawisko i w rzetelnej hodowli nie jest już istotnym problemem, ale powinno skłaniać do poznania rodziców i ich charakterów.
Ile ruchu potrzebuje? Dwie do trzech godzin na zewnątrz dziennie to realistyczne założenie, ale nie cały czas powinien polegać na pokonywaniu trasy. Dużą część powinny zajmować szukanie, węszenie i praca.
Uszy, światło i pytające spojrzenie
Długie, faliste uszy i łagodne, zawsze nieco pytające spojrzenie to znaki rozpoznawcze rasy. W stylu akwareli frędzle wyglądają szczególnie żywo, a jednolicie złote cockery w stylu malarstwa olejnego wręcz promienieją. Fotografuj na wysokości oczu i zadbaj, by uszy nie znikały w cieniu: boczne światło dzienne przy oknie zwykle w zupełności wystarczy. Więcej w naszych poradach fotograficznych.
Cocker z uszami oświetlonymi z boku to motyw wart plakatu. Wcześniej otrzymasz podgląd i możesz jeszcze poprosić o zmianę szczegółów przed drukiem. Dostępne materiały znajdziesz wśród portretów psów.
Szczeniak cockera chce się przypodobać i dlatego szybko się uczy. Jak wykorzystać to w pierwszych 30 dniach, pokazuje nasz bezpłatny Pakiet startowy dla szczeniaka.
Czytaj dalej
- Co oznaczają dane o nowotworach u golden retrievera: podobnie przyjazny, znacznie mniej skupiony na zapachach
- Jak nauczyć psa pozostawania samemu: punkt, w którym najczęściej pojawiają się trudności z cockerem
- Jesienne linienie: przy frędzlach na uszach, kończynach i brzuchu to nie drobiazg
